اولويت بندي معيارهاي آسيب پذيري اکولوژيکي و انساني منطقه ساحلي استان هرمزگان در برابر آلودگي صنعتي
چکیده:
افزايش روند فعاليتهاي انساني در پهنه ساحلي به خصوص در بخش صنعت موجب گرديده كه نواحي ساحلي به طور قابل توجهي دستخوش تغييرات شده، که اين خود مشكلات بسياري را براي ساحلنشينان ايجاد كرده است. در راستاي تعادل بخشي به رابطه انسان و فعاليت، ضرورت شناسايي و اولويت بندي معيارهاي آسيب پذيري اين مناطق امري اجتناب ناپذير است.
اين هدف با شناسايي وضع موجود سواحل استان هرمزگان، تعريف معيارهاي آسيب پذيري سواحل و استفاده از دو روش دلفي و تحليل سلسله مراتبي و با استفاده از نرم افزار Expert Choice انجام پذيرفت. معيارهاي تعيين شده جهت سنجش آسيب پذيري منطقه ساحلي استان هرمزگان در برابر آلودگي صنعتي در دو گروه پارامترهاي اکولوژيکي و انساني تعريف گرديد. پارامتر کولوژيک خود به 5 معيار اصلي، 12 معيار فرعي درجه 1 و 20 معيار فرعي درجه 2 تقسيم شد. پارامتر انساني نيز در قالب 5 معيار اصلي و 10 معيار فرعي درجه 1 تعريف گرديدند.
نتايج به دست آمده نشان داد پراثرترين معيار در آسيب پذيري سواحل بر اساس اجراي روش تحليل سلسله مراتبي، معيار اکولوژيکي است که در اين ميان زيستگاه هاي حساس ساحلي با ضريب0/399 بيشترين اهميت را در بين معياهاي اصلي و جنگل هاي مانگرو با ضريب 0/857بيشترين اهميت را در بين معيارهاي فرعي درجه 1 بدست آورد. از بين معيارهاي انساني نيز سکونتگاه ها با ضریب0/423بيشترين اهميت داراست. در کل، نتايج اين پژوهش ميتواند سياست گذاري و برنامهريزي آينده را براي به حداقل رساندن آسيبپذيري زيست محيطي در اثر انجام طرحهاي توسعه فراهم ساخته و شرايطي را ايجاد كند كه با توجه به اولويتها و ضرايب اهميت شاخصهاي آسيبپذيري سواحل استان، تعادل بين طرحهاي توسعه و محيط زيست حساس آن امكان پذير گردد.
مقاله پذیرفته شده در اولین کنفرانس ملی دریای خزر